Με το Αραπλί από τον Προφήτη Λαγκαδά, θα ανταμώσουν όσοι επισκεφθούν το χριστουγεννιάτικο περίπτερο των Βορεάδων, του Χορευτικού Ομίλου Καλαμαριάς, στη Χριστουγεννιάτικη Πλατεία του Δήμου Καλαμαριάς.

Ενώ το Σάββατο 18 Δεκεμβρίου στις 11:30 οι μικροί και μεγάλοι χορευτές των Βορεάδων θα παρουσιάσουν με τη συνοδεία της ζυγιάς του Αργύρη Μάντζιου το δρώμενο στον ίδιο χώρο.

 

Oι εκδόσεις Μολύβι συμμετέχουν στη 18η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης (ΔΕΒΘ) που θα πραγματοποιηθεί από τις 25 έως τις 28 Νοεμβρίου 2021 στο Διεθνές Εκθεσιακό και Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ-HELEXPO) και θα εκπροσωπήσουν την Καλαμαριά!

Σας περιμένουν στο Περίπτερο Π13-119 με πολλές νέες κυκλοφορίες, προσφορές σε παλαιότερους τίτλους και τους αγαπημένους συγγραφείς για όμορφες συζητήσεις και υπογραφές αντιτύπων.

Το «Μολύβι» είναι ένας πολυχώρος δημιουργικής έκφρασης και επικοινωνίας. Δραστηριοποιείται σε μεγάλο εύρος της τέχνης, των γραμμάτων, του πολιτισμού και της επιστήμης, με σύγχρονο τρόπο, με πρωτοτυπία και πρωτοπορία, χωρίς δογματισμούς και προκαταλήψεις.

http://www.ekdoseis-molybi.gr/

 

 

ΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΘΕΛΩ ΣΤΟΥ ΣΚΙΑΧΤΡΟΥ ΤΟ ΚΑΠΕΛΟ
της Ναντίνας Κυριακή σε μουσική Γιώργου Καζαντζή

Τα σκιάχτρα υπάρχουν για να τρομάζουν τα πουλιά… Τι συμβαίνει όμως, όταν ένα σκιάχτρο είναι χαμογελαστό και θέλει να κάνει φίλους; Ε, τότε γίνεται παραμύθι! «Τα πρέπει και τα θέλω στου σκιάχτρου το καπέλο», το αγαπημένο βιβλίο των εκδόσεων Διάπλους έρχεται στο θέατρο Σοφούλη, την Κυριακή 1 Νοεμβρίου στις 17.30 για μία μόνο παράσταση. Η συγγραφέας Ναντίνα Κυριαζή και η Λένα Τζαμπάζη με την κιθάρα της, σας περιμένουν όλους, μικρούς και μεγάλους, να ισορροπήσουμε μαζί τα πρέπει και τα θέλω μας με λόγο τη μουσική του Γιώργου Καζαντζή.

skiahtro

 

ΓΕΝΙΚΗ ΕΙΣΟΔΟΣ: 8€
Κυριακή 1 Νοεμβρίου στις 17.30

Απαραίτητη η ηλεκτρονική προαγορά εισιτηρίων.
Προπώληση: viva.gr και goldmall.gr
Πληροφορίες στο τηλέφωνο του θεάτρου: 2310423925

Η παράσταση διεξάγεται με την τήρηση όλων των κανόνων ενάντια στην εξάπλωση του κορωνοϊού.
Απαραίτητη η μάσκα στην είσοδο, στην έξοδο αλλά και κατά την διάρκεια της παράστασης

*Δεδομένων των περιορισμών για την αποφυγή εξάπλωσης του κορωνοϊού διατίθεται περιορισμένος αριθμός εισιτηρίων.
Το Θέατρο Σοφούλη διαθέτει πρόσβαση για ΑμεΑ.

ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΟΑΣΘ: Λεωφορείο 5
Από Δυτικά προς Ανατολικά: Στάση Βερβελίδη
Από Ανατολικά προς Δυτικά: Στάση Ναυτικός Όμιλος

Θέατρο Σοφούλη
Τραπεζούντος 5 & Σοφούλη, Τ.Κ. 55131 ΚΑΛΑΜΑΡΙΑ
Τηλ. 2310423925,
www.theatrosofouli.gr
Θέατρο Σοφούλη

 

Πάνος Θεοδωρίδης: Ο Ντεραίν στην Αρετσού

[Από τη συλλογή του 2011 "Ύμνοι εναντίον γυναικών", Εκδόσεις Ιανός]

Ο Αντρέ Ντεραίν, ζωγράφος ποικιλιών, από το θαύμα του φοβισμού στη δειλία της φωτογραφικής αναπαραγωγής, πέθανε το 1954, πλην το πνεύμα του, ο ζωικός του τόνος, η ύπαρξη του περιγράμματός του δε χάθηκαν.

Κάτι έγινε σε μια συστάδα βατσινιές και όποιος δοκίμαζε τα βατόμουρα, πρώτα ιχνηλατημένα από τις μικρές ανάερες αράχνες που χωρούσαν άνετα σε μια φούσκα καφέ, έπαιρνε από την πόλη Φεζ έως την Πικαρδία, και ανατολικώς έως το Χάρκοβο, κάτι από την αίσθηση της γυναικείας γυναίκας που έπαιζε το μοντέλο του και στην ουσία ήταν υποκείμενο των σκέψεών του, που παρέμειναν αναιτίως αθάνατες.

Ο Αντρέ Ντεραίν δεν ήτο το παιδί ενός Σατανά "διότι", μήτε τον καλύπταν αιώνιες νεφώσεις από τα ξέφτια του πλακούντος της γέννας του. Στη ζοφερή δεκαετία του πενήντα, που ήταν, ωστόσο, παράδεισος πολλών, όπως του Πορφύριο Ρουμπιρόζα και μερικών τάχα ρεμπέτηδων εν Ελλάδι, ήταν σύνηθες να σκαρτεύουν οι δυναμικές εικόνες της τέχνης, επειδή κυκλοφορούσε στον κόσμο πολύ τοξικό υλικό.

Ο υπαρξισμός, λόγου χάρη, και ο Σίμος ο υπαρξιστής, και άλλα κινηματογραφικά βελτιωτικά της εικόνας, που κόντευε να αποτυπωθεί σε μια ευρέως κυλινδρική επιφάνεια. Σινεράμα και σύστημα Todd-ao, εάν εννοείτε τι εννοώ.

Ως αποτέλεσμα εκείνου του αωρί θανάτου, η οικογένειά μας ταξίδεψε από τα Γιαννιτσά στην Αρετσού, ίνα παραθερίσει τον Ιούλιο του 1956. Η Αρετσού ήταν προάστιο θαλασσινό της Σαλονίκης, οικισμός προσφύγων ανατολικά από το μέγα οικόπεδο όπου χτιζόταν το παλατάκι. Καθώς ο τόπος είναι ξυσμένος σήμερα και ευθειασμένος, καταλαβαίνετε τι θερμαία αρχαιότης και δη προϊστορική έως κλασική την πήρε ο διάολος, όχι με τη μορφή του ΕΣΠΑ, αλλά υπό την θείαν κατοχήν της παχυλής αγνοίας.

Ήταν ένας δρόμος κατηφορικός η Αρετσού, δε θυμάμαι εάν ήταν ασφαλτοστρωμένος τότε, με τα σπίτια των προσφύγων σε τσέκερ, ισότιμα και σε καρέ οδοστασία. Εμείς νοικιάσαμε στο δεύτερο παράλληλο της θαλάσσης δρόμο και κατεβαίναμε στη θάλασσα από ένα απότομο μονοπάτι χαραγμένο και με χωμάτινες κλίμακες στο παγερό αλατερό χώμα και κάτω στην παραλία είχε κεντράκια παραπηγμάτων και ξύλινα κιόσκια τετραγωνικής κάτοψης παρά θίν' αλός με διαγώνια στολίσματα.

Καθήμεθα στα κεντράκια, όπου και τρώγαμε το μεσημέρι, ενίοτε ίσαμε τρεις φορές την εβδομάδα. Κατά το πάγιο έθος, συχνά κατέβαινε από το σπίτι και σεφερτασί με κανονικό φαγητό. Από το κέντρο παραγγέλναμε πατάτες και ντοματοσαλάτα και τέσσερα πιρούνια. Τα ρούχα τα αφήναμε στις καρέκλες. Η παραλία, γνωστή του Θερμαϊκού, γεμάτη σμικρό τρίμμα από μυδάκι και άλλα όστρακα, μοσχοβόλαε φρέσκια φυκιάδα.

Επειδή οι θερμαϊκές παραλίες έβλεπαν προς τη Δύση, έμοιαζαν μεταξύ τους η Μηχανιώνα, το Αγγελοχώρι, αλλά και η Περαία, το Μπαξέ, η Αγια-Τριάδα, η Αρετσού, η Καλαμίτσα και το Καλαμάκι. Και ο Ντεραίν, μακαρίτης πλέον, δεν είχε πρόβλημα να τις εντυπώσει εν τη διανοία ημών.

Ήμουν ετών οκτώ και ο αδερφός μου μηνών δεκαπέντε. Ελούετο γδυμνός, εφόρει μια μεγάλη ξανθιά μπούκλα και έλεγεν, προς τέρψιν της οικογενείας, το άρρητον «πήε πήε Αετσού», ήτοι «μετέβημεν εις Αρετσούν». Το προσφυγικό σπίτι είχε δύο δωμάτια και κουζίνα στο βάθος και νοικιάζαμε την δεξιάν κάμαρην δεξιάν της εισόδου. Ήταν κρεβατοκάμαρα του ζεύγους. Τρώγαμε στην κουζίνα, που είχε και διάφορα γεωργικά προϊόντα συγκεντρωμένα.

Μια μέρα ήρθαν δυο κορίτσια που ξέραμε να κάνουν μπάνιο με τις οικογένειές των και ήμουνα έξω μεταξύ αυλής και δρόμου και εκείνα ήτονε ετών δώδεκα το πολύ και μπήκαν στην κάμαρη να φορέσουν το μαγιό και τις είδα αμφότερες να σκύβουν γυμνές ενώπιον της ήβης των, σκοτεινά εκ του ολίγου φωτός και της κόντρας μηρού, μυτερά ελάχιστα τιτθία, ευλύγιστος σάρκα θαμπή ημισκότεινη και αυτές να βάζουν τα μπατζάκια στο μάλλινο μαγιό των. Ήτο πλεχτό και μάλλινο. Δεν υπήρχε άλλο μαγιό από Θεσσαλονίκης έως την Πικαρδίαν. Είχα ιδεί γυμνά κορίτσια πρώτη φορά στη ζωή μου και τελευταία, όπως απεδείχθη. Δεν ήτο απλώς ηδονή αλλά κατάληψις υπο Ναζήδων της ύπαρξής μου.

Τις Κυριακές, και όταν είχαμε ξένους, δε φτούραγε το μαγαζί και η μάνα μου έκανε ταψί με ψάρια και πατάτες συνήθως – όχι κεφτέδες, επειδή τους τρώγανε στο φούρνο άγνωστοι λαμκιόρηδες.

Ώσπου η νοικοκυρά φιλοτιμήθηκε και της είπε να βάζει ταψί στο φούρνο της κουζίνας – ήταν ένας φούρνος για ψωμί και είχε πολλές κλιματσίδες, πράγμα που παρέτεινε πέντε μέρες τις διακοπές μας, διότι περίσσευαν λεφτά. Έβαλε, λοιπόν, η μάνα μου κεφαλόπουλα στο φούρνο και έμεινε στο δωμάτιο διότι ήτο αδιάθετος, ενώ εμείς κατεβήκαμε στη θάλασσα.

Επιστρέψαμε μεσημέρι και η μάνα έστρωσε τραπέζι. Η κουζίνα μύριζε κάπως όπως και το φαγητό, αλλά δεν υπάρχε άλλο εξόν ψωμί και τα φάγαμε χωρίς πολλά πολλά. Ο πατέρας μου πρόσεξε ότι τα κεφαλόπουλα που μπήκαν στο φούρνο με κεφάλια τώρα δεν είχαν και η μάνα μου άρχισε να χαμογελά, αποβάλλοντας το προσωπείο της αγωνίας.

Ξυπνώντας και πάνω στον γκαϊφέ του απομεσήμερου εξομολογήθηκε στον άνδρα της, που ήξερε μόνον από ψάρια Βαϊκάλης, την αμαρτία της. Ήτο πολύ πρωί και ο φούρνος άγνωστος και περιμένοντας να κάψει έκαμε λάθος στο μπουκάλι και αντίς λάδι έριξε στο φαγί πετρέλαιο. Φωτιστικό. Κι όταν βρόμισε ο τόπος, το κατάλαβε, κι ενώ εμείς μπανιαριζόμασταν, με τον αδρεφό μου να λέγει «πήε πήε Αετσού» κι εμένα να σκέφομαι τη γύμνια των κοριτσιών και να πρήζονται τα σκώτια μου από τον πόθο (διότι δεν εγνώριζα ως οκταετής τι άλλο πρήζεται), η μάνα μου έβγαλε τα μισοψημένα, αφαίρεσε δέρμα, κεφαλές και πτερύγια, έριξε στα εδώδιμα ένα ξεγυρισμένο πλύσιμο, άλλαζε και τα νερά, άλλαξε πατάτες και μαϊντανά και σκορδάκι και κρόμμυα, καθάρισε τελείως το ταψί και τα ξανάβαλε όλα, σαπουνισμένα, στο φούρνο.

Αλλά ήταν 1956 και οι νεκροί μας απέθαντοι, ιδίως ο Αντρέ Ντεραίν που είχε ιδεί πολλά γυμνά μοντέλα και δεν ξεψύχαγε με τίποτε. Το ταψί κράτησε μια αποτρόπαιη αλλά όχι πετρελαϊκή μυρωδιά.

Ενδεχομένως, οι σπιτονοικοκύρηδες να απορούσαν επί μήνες αργότερα, πιστεύοντας ότι βρήκαν στην κουζίνα τους πετρέλαιο, αλλά δεν είχαν δει σίγουρα τον «Γίγαντα», τελευταία ταινία του Τζέμις Ντιν, αυτοί έβλεπαν κάνα τούρκικο στην Καλαμαριά, κι έτσι κάθε φορά που πήγαινα έκτοτε στην Αρετσού, τουλάχιστον ίσαμε το 1966 που έγινε και η πλαζ, έβλεπα όλο και πιο αχνό τον Αντρέ Ντεραίν να φλερτάρει γλυκερά τις ηγερίες του, που ήταν όλο και πιο ντυμένες. Αλλά τότε ήξερα.

 

 

«ΖΩΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΣ ΣΧΟΛΙΚΑ ΚΤΙΡΙΑ»
URBANACT
7ο ΛΥΚΕΙΟ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 23-28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2020
ΚΑΛΛΙΤΈΧΝΗΣ: CHEONE (IT)

 

Η UrbanAct υλοποιεί μια νέα δημόσια τοιχογραφία στο 7ο Λύκειο Καλαμαριάς, με την συμμετοχή του Ιταλού προσκεκλημένου καλλιτέχνη Cheone, στα πλαίσια του προγράμματός της, "Ζωγραφίζοντας Σχολικά Κτίρια".

posterΗ δράση υλοποιείται με την πρωτοβουλία της ομάδας μαθητών του 7ου Λυκείου Καλαμαριάς οι οποίοι συμμετέχουν στη Βουλή των Εφήβων. Φιλοξενείται απο την δ/νση του εν λόγω σχολείου με την αιγίδα του Δήμου Καλαμαριάς. Υλοποιείται με την συνεργασία και στήριξη του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου Αθηνών και με χορηγό την Flame.

Η θεματική της τοιχογραφίας επικεντρώνεται στο περιβάλλον, στη σχέση του ανθρώπου με το περιβάλλον.

Για όμορφες πόλεις, με όμορφους και συμμετοχικούς πολίτες.

urbanact.gr
fb/urbanact.gr
fb/zografizontasxolikaktiria
email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
t: +30 6973701961

 

Ντούο για Κιθάρα & Βιολοντσέλο στα πλαίσια των 55ων Δημητρίων και του Φεστιβάλ μουσικής δωματίου «Up To 8»

25 και 26 Οκτωβρίου
στις 18:45

Μαρία Ανισέγκου – βιολοντσέλο
Κώστας Μακρυγιαννάκης – κιθάρα

Έργα:

1. Heitor Villa-Lobos (1887-1959)
Aria Cantilena από την Bachiana Brasileira No.5

2. Enrique Cadicamo (1900-1999)
Cabaret
διασκευή για κιθάρα και τσέλο: Κ. Μακρυγιαννάκης / Ν. Βελιώτης

3. Astor Piazzolla (1921-1992)
Mumuki
διασκευή για κιθάρα και τσέλο: Κ. Μακρυγιαννάκης / Ν. Βελιώτης

4. Enrique Cadicamo (1900-1999)
Tango de lengue
διασκευή για κιθάρα και τσέλο: Κ. Μακρυγιαννάκης / Ν. Βελιώτης

5. Carlos Gardel (1890-1935)
Por una cabeza
διασκευή για κιθάρα και τσέλο: Κ. Μακρυγιαννάκης / Ν. Βελιώτης

 

ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΤΕ ΤΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ:

 

700 90

 

"Δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από το να βρίσκεσαι με τους φίλους και τις φίλες σου και να παίζεις. Να παίζεις το παιχνίδι της συζήτησης, της βόλτας, των προβληματισμών, της ενηλικίωσης, της τρέλας, της βραδινής εξόδου, του πρωινού καφέ. Όταν συμμετέχουμε σε όλα τα παιχνίδια της καθημερινότητας με ανθρώπους που αγαπάμε, πάντα μαθαίνουμε κάτι για τον εαυτό μας – γινόμαστε πιο δεκτικοί, πιο ανθεκτικοί, πιο διαλλακτικοί. Γι αυτό, από πολύ νωρίς σε όλες τις κοινωνίες και τις ιστορικές περιόδους, άνθρωποι ένιωθαν την ανάγκη να βρίσκονται σε παρέες και να σκαρώνουν νέους τρόπους να παίζουν μεταξύ τους: παιχνίδια, αθλήματα, μουσική. Για τη μουσική, το μοτίβο ήταν πάντα το ίδιο: βρισκόμαστε σε ένα δωμάτιο, φέρνουμε τα όργανά μας, και παίζουμε. Στο σαλόνι ενός λάτρη της μουσικής που είχε πιάνο τον 19ο αιώνα, οι φίλοι έφερναν το τσέλο και το βιολί τους. Στο γκαράζ ενός έφηβου τη δεκαετία του ’60 στην Αμερική έφερναν ενισχυτές και ηλεκτρικές κιθάρες.

Ο σκοπός ήταν πάντα ο ίδιος: να βρεθούμε, να κάνουμε μουσική μαζί και να περάσουμε καλά μαθαίνοντας κάτι για τον εαυτό μας και τους άλλους. Αυτός είναι και ο σκοπός του δικού μας Φεστιβάλ. Να ξανακερδίσουμε, μακριά από την επίπλαστη βαρύτητα που έχει ο όρος “κλασική μουσική”, την απλότητα και τη χαρά εκείνων των μαζώξεων. Κι αυτό γιατί, για τέτοια μικρά σχήματα που παίζουν μουσική σε δωμάτια, συνθέτες έγραψαν κάποια από τα πιο μεγαλειώδη τους έργα – έργα “μουσικής δωματίου” που αξίζει να ακουστούν στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο ενός χώρου που υποστηρίζει αυτή τη μουσική. Στην πρώτη έκδοση του “Up to 8”, (στη lite εκδοχή του λόγω του κορωνοϊού), θα ακούσουμε μουσικές από τον 18ο έως και τον 21ο αιώνα. Θα ανακαλύψουμε όργανα να συμβιώνουν σε διάφορους συνδυασμούς. Θα ακούσουμε εξαιρετικούς μουσικούς να τη βρίσκουν παίζοντας μουσική για εσάς. Θα μάθουμε τη γλώσσα που μιλούσε ένας συνθέτης πριν απο 300 χρόνια (Boccherini), και ένας συνθέτης που ζει ανάμεσά μας σήμερα (Παπάνας). Αλλά πάνω από όλα, στην εναρκτήρια αυτή έκδοση του Φεστιβάλ, θα δώσουμε τον τόνο για όσα θα ακολουθήσουν στη συνέχεια: πέρα από το βάρος, τη σοβαροφάνεια, το κύρος, εμείς θα κάνουμε μουσική που γράφτηκε από φοβερά άτομα για να ακουστεί από φοβερό κόσμο, παιγμένη από φοβερούς μουσικούς. Up to 8 θα πει παίζω. Ελπίζουμε ότι θα έρθετε στην παρέα μας. Γιατί περνάμε πολύ ωραία."

Βασίλης Βαρβαρέσος
Καλλιτεχνικός Διευθυντής Up to 8
Φεστιβάλ Μουσικής Δωματιου Θεσσαλονικης

 

ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
«Η ΝΙΚΗ της Ελπίδας»
της Καλλιόπης Παπαδάκη
Πρεμιέρα Κυριακή 25 Οκτωβρίου στις 11.30

NIKI ELPIDAS AFISAΤο θέατρο Σοφούλη επιστρέφει με τη διαχρονικά αγαπημένη Παιδική Σκηνή του. Τηρώντας όλα τα μέτρα ασφαλείας, παρουσιάζει μία παράσταση για όλη την οικογένεια στο πνεύμα των ημερών. Πρεμιέρα την Κυριακή 25 Οκτωβρίου στις 11.30 και κάθε Κυριακή, Τσιόδρα θέλοντος και Χαρδαλιά επιτρέποντος.
Λίγα λόγια για το έργο
Η Ελπίδα είναι ένα κοριτσάκι που αγαπάει πολύ τον παππού και την γιαγιά της. Όμως ο κύριος Κορονοϊός δεν της επιτρέπει πια να τους δει. Είναι θυμωμένη. Νιώθει φυλακισμένη. Παρέα έχει μόνο τις κούκλες της . Σκαρφίζεται λοιπόν να κάνει την άρρωστη και να τους πάρει τηλέφωνο γιατί είναι σίγουρη πως θα την λυπηθούν και θα πάνε σπίτι να την δουν, να την φροντίσουν, μιας και η μαμά και ο μπαμπάς λείπουν στην δουλειά και τα μαθήματα γίνονται πια διαδικτυακά. Όμως τα πράγματα άλλαξαν . Δεν είναι όπως παλιά. Θα καταφέρει η μικρή μας να καταλάβει γιατί πρέπει να μείνει μακριά τους. Θα καταλάβει πώς μπορεί να νικήσει τον ιό;
Μια διαδραστική παράσταση βγαλμένη μέσα από την καινούρια καθημερινότητα.
Βάλτε τις μάσκες σας και ελάτε να ταξιδέψουμε στον μαγικό κόσμο του θεάτρου.
Ένα έργο με την επιστημονική συμβολή του Ιατρού Βιοπαθολόγου Μάριου Φλέσσα.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Κείμενο: Καλλιόπη Παπαδάκη
Σκηνοθεσία: Παυλίνα Χαρέλα
Μουσική επιμέλεια-Στίχοι: Λαμπρινή Ιωάννου
Χορογραφία: Μαρίνα Στεργιοπούλου
Σκηνικά-κοστούμια: Moda Syste
Φωτισμοί: Σπύρος Χαρέλας
Γραφιστικά: Χαράλαμπος Αθανασιάδης
Παίζουν: Αναστασία Ευσταθοπούλου, Γιάννης Κωνσταντινίδης
Παραστάσεις:
Από την Κυριακή 25 Οκτωβρίου και κάθε Κυριακή στις 11.30
Γενική είσοδος: 8 ευρώ
Απαραίτητη η ηλεκτρονική προαγορά εισιτηρίων.
Προπώληση: viva.gr και goldmall.gr
Πληροφορίες στο τηλέφωνο του θεάτρου: 2310423925
Η παράσταση διεξάγεται με την τήρηση όλων των κανόνων ενάντια στην εξάπλωση του κορωνοϊού.
Απαραίτητη η μάσκα στην είσοδο, στην έξοδο αλλά και κατά την διάρκεια της παράστασης
Η διάδραση της παράστασης είναι μόνο λεκτική.

*Δεδομένων των περιορισμών για την αποφυγή εξάπλωσης του κορωνοϊού διατίθεται περιορισμένος αριθμός εισιτηρίων.
Το Θέατρο Σοφούλη διαθέτει πρόσβαση για ΑμεΑ.

ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΟΑΣΘ: Λεωφορείο 5
Από Δυτικά προς Ανατολικά: Στάση Βερβελίδη
Από Ανατολικά προς Δυτικά: Στάση Ναυτικός Όμιλος

Θέατρο Σοφούλη
Τραπεζούντος 5 & Σοφούλη, Τ.Κ. 55131 Καλαμαριά
Τηλ. 2310423925,
www.theatrosofouli.gr
Θέατρο Σοφούλη

DMC Firewall is a Joomla Security extension!