48 χρόνια μετά, ο λαός μας δεν έχει λησμονήσει το χουντικό πραξικόπημα και τα αίτια και τους μηχανισμούς που το προκάλεσαν.
Επί επτά ολόκληρα χρόνια καταλύθηκαν οι δημοκρατικές ελευθερίες, οι πολίτες στερήθηκαν θεμελιώδη πολιτικά δικαιώματα, εκατοντάδες άνδρες και γυναίκες εξορίστηκαν, βασανίστηκαν και ταπεινώθηκαν με μοναδικό κριτήριο την αντίθεσή τους με έργα ή λόγια στο «καθεστώς των συνταγματαρχών».
Η χούντα άρχισε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ελλάδα και τελείωσε με το προδοτικό πραξικόπημα στην Κύπρο που μας άφησε μέχρι σήμερα σαν ανοιχτή πληγή σαν κληρονομιά ένα διαιρεμένο νησί με το ένα τμήμα του κατεχόμενο από ξένο στρατό κατοχής .
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, τον Νοέμβριο του 1973 κλόνισε σοβαρά το χουντικό καθεστώς και αποτέλεσε την απαρχή της πτώσης του.
Σήμερα, 48 χρόνια μετά την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας στη χώρα μας, τιμούμε τους αγώνες του ελληνικού λαού για δημοκρατία και λαϊκή κυριαρχία και συνεχίζουμε τον αγώνα αυτό με τις νέες συνθήκες.
Τιμούμε τα μέλη και στελέχη της Αριστεράς καθώς και όλους τους αγωνιστές της δημοκρατίας, που πρωταγωνίστησαν στον επτάχρονο αντιδικτατορικό αγώνα και υπερασπίστηκαν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια απέναντι στην αμερικανοκίνητη χούντα.

Για να θυμίσουμε στους νεότερους τη βαρβαρότητα και την αγριότητα του χουντικού καθεστώτος και για να αποκαλύψουμε τους σημερινούς επιγόνους και θαυμαστές του «καθεστώτος» και «οψιμους» προπαγανδιστές του , που σήμερα είναι αντιμέτωποι με την Ελληνική Δικαιοσύνη, παραθέτουμε χωρίς σχόλια ένα απόσπασμα από το βιβλίο «Μία ιστορία της νύχτας 1967-1974» του αντιστασιακού συμπατριώτη μας Τάσου Δαρβέρη, που δε βρίσκεται πια στη ζωή:

«Στα κελιά της ΚΥΠ τις νύχτες άκουγες στριγκλιές. Από το βράδυ μέχρι το πρωί. Μήπως ήταν μαγνητοταινία; Ηταν δυνατό να μη σταματούν τα βασανιστήρια; Να μην κοιμούνται ποτέ οι βασανιστές, να μην κάνουν διάλειμμα για φαΐ; Εκτός αν είχαν γίνει ανθρωποφάγοι κι έτρωγαν τα θύματά τους. Οποια και να ’ταν η αλήθεια, η τρέλα δεν ήταν μόνο επικείμενη αλλά και επιθυμητή, όταν σκεφτόσουν πως εκείνες οι στριγκλιές μπορούσαν να ’ναι και της Αννας, των συντρόφων σου που κατέδωσες για να γλιτώσεις εσύ τα βασανιστήρια. Κι όταν επιτέλους σε πήραν για τα κρατητήρια της Ασφάλειας, ένιωσες να περνάς την πύλη του Παραδείσου. Κι εκεί κοιμήθηκες για πρώτη φορά».

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Our website is protected by DMC Firewall!