Toυ Ιωάννη Παπαγεωργίου, Οικονομολόγου και Πολιτικού Στελέχους της Νέας Δημοκρατίας

Kαθημερινά βιώνουμε μία ανεπανάληπτη οικονομική κρίση, που έχει ξεπεράσει σχεδόν τα οκτώ χρόνια. Έχοντας το άγχος κάθε βδομάδα για τις φορολογικές υποχρεώσεις είναι να απορεί κανείς γιατί η πολιτεία δεν μεριμνά -έστω- για τη βελτίωση κάποιων όρων ποιότητας ζωής στην καθημερινότητά μας.

    Τις τελευταίες μέρες έχει ανακινηθεί ένα ζήτημα, που μας είχε απασχολήσει και στο παρελθόν σχετικά με το Πάρκο Κερασούντος (Μητροπολίτου Καλλίδου 95) στην Καλαμαριά, το οποίο ανήκει στο Ταμείο Εθνικής Άμυνας. Το πάρκο είναι γνωστό στους περισσότερους, που ζούμε στην Καλαμαριά λόγω της παιδικής χαράς και του Μνημείου της 13ης Αυγούστου – Μπλόκο Καλαμαριάς. Εν τούτοις παρατηρούμε πως τα τελευταία χρόνια το Πάρκο έχει αφεθεί στην τύχη του παρά τις προσπάθειες της Δημοτικής Αρχής να αποκτήσει είτε δικαιώματα ιδιοκτησίας είτε δικαιώματα χρήσης για μία μερική ανάπλαση του ακινήτου.

    Το ζητούμενο κατά τη γνώμη μου δεν είναι απλώς η συντήρηση του Πάρκου και ίσως η μερική του ανάπλαση. Σε ένα αστικό περιβάλλον με ελάχιστους χώρους πρασίνου, τσιμέντο και πολυκατοικίες παντού, τέτοια ακίνητα μπορούν να χρησιμοποιηθούν με πολύ διαφορετικό τρόπο. Το Πάρκο Κερασούντος μπορεί να γίνει ‘’βιώσιμο πάρκο’’. Σύμφωνα με τις κλασικές μελέτες των αστικών πάρκων (βλ. Cranz 1982*) υπάρχουν τέσσερις κατηγορίες παραδοσιακών πάρκων: το πάρκο διασκέδασης (1850-1900), το πάρκο κοινωνικού μετασχηματισμού (1900-1930), το πάρκο ψυχαγωγίας (1930-1965) και το πάρκο ανοικτού χώρου και συμμετοχής (1965-σήμερα). Όλες αυτές οι μορφές πάρκων χρησιμοποιήθηκαν κατά τόπους και κατά καιρούς και στην χώρα μας. Σήμερα προτείνουμε την συγκρότηση ενός βιώσιμου πάρκου με συγκριτικά πλεονεκτήματα έναντι των άλλων τύπων: την ανθρώπινη υγεία και την προστασία του περιβάλλοντος, την εκπαίδευση, βιωσιμότητα, χλωρίδα, οικολογική ανάπλαση και φυσικά την συμμετοχή πολιτών με ημερίδες και θεματικές συναντήσεις δημοτών. Σε αντίθεση με τους άλλους τύπους, μάλιστα, οι διαστάσεις ποικίλλουν, ώστε και το Πάρκο Κερασούντος (6 στρέμματα) μπορεί να χρησιμοποιηθεί τοιουτοτρόπως. 

Πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε διαφορετικά με στόχο την ποιοτική αναβάθμιση της ζωής μας. Τα παιδιά μας αλλά και εμείς χρειαζόμαστε χώρους πρασίνου και αναψυχής ενώ παράλληλα το περιβάλλον έχει ανάγκη από τομές και νέους σχεδιασμούς. 

 

*Cranz, Galen. 1982. The Politics of Park Design: A History of Urban Parks in America. Cambridge, MA: MIT Press

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Our website is protected by DMC Firewall!